Sağlık

Kılıçdaroğlu, küme toplantısında konuştu

Kılıçdaroğlu, küme toplantısında konuştu

Cumhuriyet Halk Partisi Genel Lideri Kemal Kılıçdaroğlu, TBMM küme toplantısında konuştu.

Kılıçdaroğlu şu sözlerde bulundu:

Türkiye’nin problemlerini lisana getirdiğimiz bu toplantıda, tahlillerimizi de üreteceğiz, tahlillerimizi de konuşacağız. Evvel kümemizi onurlandıran bütün bayan kardeşlerime yürekten teşekkür ederim, beğenilen geldiniz.

Bayanlarla ilgili konuşmamı, olağan konuşma süreci içinde sona gerçek bıraktım. Evvel, çok pahalı bir sanatkarımız Rasim Öztekin hayatını kaybetti; tiyatronun ve sinemanın çok kıymetli bir aktörüydü. Bütün sanat dünyasına başsağlığı diliyoruz. Ailesine, sevenlerine, sanat topluluğuna başsağlığı dilerken, onu unutmayacağımızı da bir formuyla tabir ediyoruz. Kıymetli arkadaşlarım; sanat dünyasının, sanatkarların bir toplum için ne kadar pahalı olduğunu biliyoruz. Herkes sanatçı olamaz lakin sanatkarları kaybetmek bir toplum için sahiden de acı bir tablodur.

Levent Gültekin; hepimizin tanıdığı bir gazeteci, televizyon yorumcusu, dün akşam hücuma uğradı. Hücuma reaksiyon veren öncelikle iki bayan, o iki bayana da buradan yürekten teşekkür ediyorum. Nitekim harika bir şey. Kanılarını özgürce muharrir, kalemini satmaz, kalemini kiralamaz; kendi fikirlerini televizyonlarda, internet sitelerinde, bazen gazetelerde özgürce söz eder lakin bir gazetecinin fikirlerini açıkladı diye tehdit edilmesi, hücuma uğraması, dövülmesi asla kabul edilemez. Kalkan her el, gazeteciye kalkan her el, demokrasiye kalkmış demektir. Olayı bu türlü pahalandırmak lazım, bu türlü yorumlamak lazım. Kendisi, “son vakitlerde daima tehdit alıyordum, kendimden daha çok memleketim ismine üzülüyorum” diyor. İnsan Hakları Aksiyon Planının açıklandığı bir ortamda hâlâ bu taarruzlar oluyor ve saldırıyı yapanlar bir formuyla elini kolunu sallayıp, sokaklarda geziyorlarsa bu aksiyon planının bir şeye yaramadığı da açıkça anlaşılmış oluyor.
Kıymetli arkadaşlarım; Müyesser Yıldız, İsmail Dükel; iki gazeteci, televizyoncu arkadaşımız. Birisi bir internet sitesinin birebir vakitte sorumlusu. İkisi de ceza aldılar. Bilhassa Müyesser Hanım, uzun mühlet cezaevinde kaldı. Olmayan evraktan ve olmayan devlet sırrından dolayı yargılandılar ve mahkum edildiler. İnsan Hakları Aksiyon Planının açıklanmasından çabucak sonra bu türlü bir tablonun ortaya çıkması, nitekim son derece acı.
Asıl sorgulanması gereken nedir? Asıl sorgulanması gereken, rütbeli olan birisinin Kara Kuvvetleri İstihbarat Başkanlığına getirilmesidir ve sonra bunun FETÖ’cü olarak itirafçı olmasıdır. Bunu buraya kim getirdi? Şayet savcı sorgulayacaksa, bunu sorgulaması lazım. Kim getirdi, o rütbeyi kim verdi? Kim o makama bunlara tahsis etti? Gazetecilerle uğraşacağınıza, bu hususlarla uğraşın. Üstelik bir telefon görüşmesi, bir astsubay ruhsal bir tedavi görüyor, bu türlü birisinin kelamlarına prestij ediyorsunuz ve gazetecileri mahpusa atıyorsunuz. Müyesser Hanım tam 5 ay hak etmediği bir ortamda, hapishanede ömrünü sürdürdü. Hakikat değil. Birlikte çaba edeceğiz.

Buradan bütün gazeteci arkadaşlara, basın çalışanlarına, kalemini satmayanlara, özgürce fikirlerini söz eden bütün gazetecilere selam gönderiyoruz ve diyoruz ki: Siz kaleminizi satmadığınız sürece kimi eleştirirseniz eleştirin, biz her vakit yanınızda olacağız ve sizlerle birlikte olacağız. Bizim özgür medyaya muhtaçlığımız var. Bizim eksiğimizi bize gösteren özgür medyadır. O medyanın mensuplarına her vakit hürmet duyacağız.
Efendim, İnsan Hakları Hareket Planı hazırlandı. Uzun uzun okundu. Muhakkak çevreler alkışladı fakat biz de biliyorduk ki, bu aksiyon planı bir şey doğurmayacak, bir şey yapmayacak. Az evvel örneklerini verdim, bir örnek daha vereceğim. Kent Üniversitesi vardı, kurulmuştu. Önemli bir akademik takımı var, öğrencileri var, çalışanları var. Sonra dediler ki, hayır biz burayı kapatıyoruz; kapattılar. Marmara Üniversitesine devrettiler ve dediler ki: “Hiç kimse mağdur olmayacak.” Hoş; hiç kimse mağdur olmayacaksa eleştirdik lakin kimsenin mağdur edilmediği bir ortam içinde takımların Marmara Üniversitesine devredilmesine de hürmet gösterdik. Ancak Cumhurbaşkanlığı bir kararname yayınladı dedi ki, “Çalışanlarla ilgili mülakat yapacağız. Mülakatta başarılı olanlar geçecek, başarılı olmayanların işine son verilecek.” Hani kimse mağdur edilmeyecekti? Beğenmediğiniz insanı mülakatta eleyeceksiniz ve siz bir taraftan bunu yaparken, öbür taraftan da Avrupa’ya yahut demokrat dünyaya kendi saygınlığınızı söz etmek için oturacaksınız, İnsan Hakları Aksiyon Planı açıklayacaksınız. Sonra diyeceksiniz ki bize “gelin, buna inanın.” Biz inanmıyoruz. Bunları yaptığınız sürece, bunları yaptığınız sürece, bizim inanma talihimiz da yoktur bedelli arkadaşlarım.

Ekrem İmamoğlu, Büyükşehir Belediye Lideri seçildi, makamına oturdu. Sonra Yüksek Seçim Heyetine talimat verildi. Yüksek Seçim Heyetindeki bir küme hakim, seçimi iptal etti ve yeniledi, dünya tarihinde olmayan bir kararla. Olsun; sonunda 15 binlik fark, 800 bine çıktı. Ekrem Beyefendi bu mühlet içinde Trabzon’a gitti, bir Karadeniz gezisi yaptı. Ordu’da olağan VIP’den uçağa binmesi gerekirken, -yanında milletvekili arkadaşlarımız var, ayrıyeten eski büyükşehir belediye lideriydi o dönemde- müsaade vermediler. Bir tartışma çıktı, vali kendisine hakaret edildiği gerekçesiyle şikayette bulundu. Bulunur mu? Bulunur olağan, olağan. Ne yapılması lazım? Sağlıklı, dengeli bir soruşturma ve yargılamanın olması lazım. Artık bakın bedelli arkadaşlar; şikayetçi valinin 12 şahidi dinleniyor, hem de 2’şer sefer. Mağdur olan, asıl mağdur olan kim? Büyükşehir Belediye Lideri. Ekrem Bey’in 10 şahidinden 4’ü dinleniyor, öbürleri dinlenmiyor. Kendisinin yanında olan Ordu milletvekilimiz var. Ordu milletvekiline evvel “tamam, sizi de dinleyeceğiz” diyorlar, sonra onu da dinlemiyorlar. O kadar ivedisi var ki, çabucak iddianameler hazırlanıyor, veriliyor ve artık olay yargıda, hakimin önünde evrak. Kıymetli arkadaşlarım; evrakta ayrıyeten 2 eksper raporu var, onlar da dikkate alınmıyor. Şayet İnsan Hakları Aksiyon Planı gerçek manada uygulanıyorsa ve gerçek manada muhataplarına ulaşmışsa, bu davadan hızla bir beraatın çıkması lazım. Bunu önümüzdeki günlerde birlikte göreceğiz.

Pahalı arkadaşlarım; her toplantıda üretimden kelam ederim, alın terinden kelam ederim, meskenlerden kelam ederim, mutfaklardan kelam ederim, rahmetten kelam ederim, huzurdan kelam ederim, birlikte olmaktan kelam ederim, ahenk içinde olmaktan kelam ederim, “farklılıklarımızı zenginlik olarak kabul edelim” diye söz ederim. Üretim ordusu, bizim çiftçilerimizdir. Yani bizi besleyen, bizim çiftçilerimiz, yani üreticilerimiz. Sabahın köründe tarlasına giden, traktörüne binen, tarlasını eken, hayvanına bakan, sütünü sağan, o sütün bize ulaşmasını sağlayan; ekmeğimizi, peynirimizi, sütümüzü sağlayan çiftçilerimizdir. 6 Nisan’da, yani geçen yılın 6 Nisan’ında Erdoğan’ın bir açıklaması var: “Çiftçilerimiz ekilmemiş tek karış toprak bırakmayacaktır.” Pek hoş, ne kadar hoş değil mi? Her çiftçimizin elindeki toprağı son karışına kadar ekmesi, üretmesi, alın terinin karşılığını alması… Bunu pekiştiren bir açıklama daha var, o da Tarım ve Orman Bakanından geliyor; o da 15 Nisan’da: “Ürününüz tarlada, serada; etiniz, sütünüzse elinizde kalmayacak. Gerekirse devlet olarak biz alırız.” Bu da hoş, tam bir toplumsal devlet. Tarladaki eseriniz kalmayacak, etiniz-sütünüz kalmayacak; şayet satamazsanız, devlet olarak biz onları alacağız. Biz de alkışlayacağız; siz alırsanız, biz de şad oluruz, çiftçi de mutlu olur. Pekala, gereği yapıldı mı? Tam 3 toplantıdır söylüyorum, ayrıyeten gittiğim pek çok yerde söz ettim: Nevşehir’de, Niğde’de, Polatlı’da, kuru soğan, patates ambarlarda çürüdü. Niçin almıyorsunuz? Kelam verdiniz. Çıktınız televizyonlara, “meraklanmayın, tamamını ekin; şayet satamıyorsanız devlet olarak gerekirse biz alacağız” dediniz mi? Dediniz. Bir devletin saygınlığı nasıl ölçülür? Verdiği kelamın ardında durarak. Artık, verdikleri kelamı tutuyorlar mı? Tutmuyorlar. Lakin buradan bütün çiftçi kardeşlerime sesleniyorum: Size verilen kelamı tutmuyorlarsa, sandıkta bunlara gereken dersi vermek zorundasınız.

Biz iktidara geldiğimizde hiç meraklanmayın. Sizin bu devletten, AK Parti hükümetlerinden 210 milyar lira alacağınız var, 210 milyar lira… Biraz kredi verildi, faizler yükseliyor, ertelendi, tekrar faizler… O faizlerin tamamını sileceğiz. Çiftçi kardeşlerime söylüyorum, faizlerin tamamını sileceğiz. Anaparayı da; bankalara, Tarım Kredi’ye olan anaparanızı da makul ölçülerde taksitlendireceğiz. Bunlar yapamazlar lakin biz yapacağız. Bunlar tefeci ile çalışırlar, biz alın terine çalışacağız, emeğe çalışacağız.

Efendim İstanbul’da, İstanbul Servisçiler Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği’nin de hazır olduğu bir toplantıda, servisçilerin bir toplantısına katıldık. Servisçiler malum; insanları taşıyanlar, fabrikalara, okullara taşıyan beşerler ve onlar da günün 24 saatinde neredeyse çalışıyorlar, alın teri döküyorlar. Onlar da bir formuyla var olan sıkıntıları bize aktarmaya çalıştılar. Plaka tahdidi istiyorlar, haklılar. Kendilerine de söyledim, plaka tahdidi olması lazım. Zira plakaları onların kıdem tazminatı üzeredir. Plaka kıymetlenirse, onlar da plakayı bir biçimiyle satarlarsa, oradan belirli bir ölçü toplu para alacaklar. Bu onların hakkıdır esasen. Bu bahisteki niyetim hiç değişmedi, bundan sonra da değişme talihi yoktur. Herkesin alın terinin hakkı kendisine teslim edilecektir.
Ahmet Özsoy İdare Şurası Üyesi. İki örnek olay anlattığım kürsüye çıktı. Emin olun bunları sizinle paylaşacağımı kendisine de söyledim. “Evet paylaşabilirsiniz” dedi. Sayın Özsoy dedi ki: “Bir akşam beni telefonla aradı bir üyemiz. Ben, eşim ve çocuklar otomobildeyiz ve intihar edeceğiz. Aman ha sakın yapma. Niçin intihar ediyorsunuz? Aylardır kiramı ödeyemiyorum diyor. Çoluk çocuğuma bakamıyorum diyor. Araç bağlı duruyor diyor. Müdahale ettik, vazgeçirdik ve elimizden gelen yardımı yapmaya çalıştık.” Tekrar tıpkı arkadaşımız kürsüden şu açıklamayı yaptı: “Yine gecenin bir saatinde bir servisçi arkadaşım aradı. Gece saat 23.00, meskene gidemiyorum, niçin gidemiyorsun dedim. Çocuklara kelam verdim, çocukların istediğini alamıyorum. Onların uyumasını bekliyorum. Konuta gitmek için…”

21’inci yüzyılın Türkiye’sinde, insanları bu noktaya getiren kimdir? 21’inci yüzyılın Türkiye’sinde, Anayasa’da öngörülen toplumsal devletin gereklerini yerine getiremeyenler kimlerdir? Saraylarda yaşayanların bir eli yağda, bir eli baldayken, minibüsünü, servis aracını aylardır çalıştıramayan, beş kuruş gelir elde edemeyen insanlara ne vakit, nerede ve kimler yardım edecektir? Toplumsal devlet diyoruz, yoksulun fukaranın yanında olan devlet demektir. Niye yardım yapmıyorsunuz? Hangi münasebetle yapmıyorsunuz? Bu mevzuyu da hiçbir arkadaşımın, beni dinleyen hiçbir arkadaşımın, kardeşimin unutmasını istemiyorum. Bir baba, “çocuklarım uyuduktan sonra ben meskene gideceğim” diyorsa, “onlara verdiğim kelamı yerine getiremedim” diyorsa, 21’inci yüzyılın Türkiye’sinde hepimizin oturup düşünmesi lazım. Kim yönetiyor bu ülkeyi? Kimler yönetiyor bu ülkeyi? Bu kadar derin uçurum nasıl oluştu? Bunu hepimizin oturup düşünmesi lazım.

Evet, burayı bir kır bahçesinde döndürmüşsünüz; çiçekler var ortamızda, bayanlar var. Beğenilen geldiniz tekrar. Sizleri burada görmekten son derece memnunum. Hayatımızın her alanında bayan var, hayatımızın her alanında. İnsanlığın gelişmesi, büyümesi; lisanımızın öğretilmesi, sevgiyi, saygıyı, küsmeyi, neşelenmeyi, kahkaha atmayı annelerimizden, bayanlardan öğreniyoruz. Pekala bayanlar bir toplumun ikinci sınıf vatandaşı mı? Hayır. Bayanlar, birlikte yaşadığımız, birlikte ağladığımız, birlikte sevindiğimiz, yani tasada ve kıvançta birlikte olduğumuz ve eşit olduğumuz bir ortamda hepimizin huzuru olur, hepimizin rahmeti olur; hepimiz huzur içinde o ülkede yaşarız. Birlikte ve eşit olarak. Toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlayarak yola çıkacağız. Birlikte çalışacağız, birlikte uğraş edeceğiz.

8 Mart 1857; tam 164 yıl evvel, New York’ta bir dokuma fabrikasında bayanlar grev yaparlar. Haklarını isterler, emeklerinin sömürülmesini istemezler, uğraş ederler. Polis baskını olur. Bayanlar fabrikaya kapatılır, kapılar kapatılır, kilitlenir, yangın çıkar ve 120 bayan, hak arayan 120 bayan yanarak ölür. 8 Mart 1857’de, yani 164 yıl evvel. Münasebetiyle daha sonra 16 Aralık 1977’de Birleşmiş Milletler bugünün, 8 Mart’ı, Dünya İşçi Bayanlar Günü olarak kutlanmasını kabul eder ve bütün dünyada kutlanıyor.

Soru şu: Bayanlar ne istiyorlar? Bayanların talebi ne? Neden bayanların talepleri konusunda toplum ayrışıyor ve bölünüyor? Zira bayanların taleplerini birbirleri duymak istemiyor, işitmek istemiyor.
Ben de alt alta yazdım, neler istiyor bayanlar diye.

Diyorlar ki; biz de garantili çalışmak istiyoruz, çalışmak istiyoruz, üretmek istiyoruz, alın teri dökmek istiyoruz lakin kayıt dışı değil, sigortalı çalışmak istiyoruz. Bizim de sigortamız olsun, biz de geleceğimizi garanti altına alalım. Bu talep haksız mı? Sonuna kadar haklı. Çalışmak bayanın da hakkı mı? Evet, hakkı. Üretmek bayanın da hakkı mı? Evet hakkı. Sigortalı olmak bayanın da hakkı mı? Evet hakkı. Pekala hangi münasebetle buna karşı çıkılıyor? Hangi münasebetle bayan çalışmasın, üretmesin, emek harcamasın; yalnızca ve yalnızca meskende otursun. Olmaz, bayan da çalışıyor, çalışmak istiyor, üretmek istiyor.

Daha yeni, 4 Mart’ta Kadıköy’e gittim. Kadıköy’de esnafı gezerken, yolda bir bayan önümü kesti. Söylediği şu: “Benim kocam yok, 10 yıldır dulum. Benim dört tane çocuğum var. Ben Cumhurbaşkanına 10 tane mektup gönderdim, bir tane bile karşılık gelmedi. Allah’a şükür ki, berbat yola düşmedim. Benim bir ricam var, oğlum işsiz, ben işsizim. Bana bir babalık yapın; ya bana bir büfe verin, ya da beni bir işe alın” diyor ve devam ediyor: “Buraya yürüyerek geldim. Bakın benim faturalarıma, her şeyim kapalı. Benim sizden ricam, ben sizden yardım istemiyorum, iş istiyorum. Ben paket maket istemiyorum. Bana bir babalık yapın. Beni bir işe alın. Benim çalışmam lazım” diyor.

Bir bayan, 4 çocuğu var. Yardım istemiyor, onuruyla çalışmak ve kazanmak istiyor. Hakkı mı? Hakkı. Toplumsal devletin bunu sağlaması gerekiyor mu? Sağlaması gerekiyor. Zira Anayasa diyor ki, “Çalışmak herkesin hakkıdır.” Erkeklerin hakkıdır demiyor, herkesin hakkıdır. Çalışmak herkesin hakkı ise, o hakkı teslim edecek olan devleti yönetenlerdir. “Ben Cumhurbaşkanına 10 tane mektup gönderdim, bir yanıt dahi alamadım…” Alamazsın ki zati. Sarayda senin meselesini bilen var mı? Senin probleminle ilgilenen var mı? Senin çocuklarının hangi konumda büyüdüğünü bilen var mı? Yok. Hakkını istiyor.

Son 1 yılda 571 bin bayan işinden oldu. Bunların büyük bir kısmı da kayıtdışı. Zira kayıtdışı bayanın işine son vermek çok daha kolay. Öbürünün işine son derece bir sürü paralar ödeyeceksiniz fakat kayıtdışı çalışıyorsa bayan, çabucak diyorsunuz gel ve rastgele bir yükümlülük de yok. Bayan da aksini argüman edemiyor. “Ben burada çalışıyordum”, elinde evrak yok. İŞKUR’dan iş bekleyen üniversite mezunu bayan sayısı 472 bin. Üniversiteyi bitiren 472 bin bayan, Türkiye İş Kurumuna başvurmuş, “ben çalışmak istiyorum, ben iş istiyorum” diyor. İŞKUR’da bekleyen ve çalışmak isteyen bütün bayanların toplamı 1 milyon 400 bin. 1 milyon 400 bin bayan çalışmak istiyor, Türkiye İş Kurumuna başvurmuş ve iş yok.

Bayan iş buldu, hoş, çalıştı ancak diyor ki, “Eşit işe, eşit fiyat olması lazım. Erkek daha yüksek, ben daha düşük aylık almayayım. Tıpkı işi yapıyorsak, birebir fiyatı almalıyız. O vakit hak ettiğimiz, harcadığımız emeğin karşılığını almış oluruz.” Bakın yapılan bir çalışma; yüksekokul ve üzeri eğitim seviyesine sahip olan bayanlar, erkeklere nazaran yüzde 15,8 daha düşük fiyat alıyor. İkisi de üniversiteyi bitirmiş, tıpkı şartlarda çalışıyorlar, erkek yüzde 15,8 oranında daha yüksek aylık alıyor. Bu oran ilkokul ve altı eğitim gören bayanlarda yüzde 38,6. Bayanlar yüzde 38,6 daha düşük aylık alıyorlar. Demek ki bayan ne diyor? Eşit işe, eşit fiyat.

Bayanlar yalnızca bunları mı istiyor? Hayır, bayanlar çalışırken iş güvenliği de istiyor. Diyorlar ki, “Çalışırken güvenliğimiz olmalı, iş güvenliği olmalı. İş kazası hasebiyle hayatımızı kaybetmeyelim.” 2013-2020 yılları ortasında, 965 bayan iş kazası sonucu hayatını kaybetti. Demek ki iş güvenliği yok, iş güvenliğinin olması lazım. Bayanın bu talebi haklı mı? Evet, haklı. Bu talebin yerine gelip getirilip getirilmediğini kim denetleyecek? İlgili bakanlık denetleyecek. İlgili bakanlık bu bahiste üstüne düşen bütün misyonu yapıyor mu? Hayır, yapmıyor. Münasebetiyle bayanlar iş güvenliği isterken, iş güvenliğini sağlama yükümlülüğü olan Aile, Çalışma ve Toplumsal Hizmetler Bakanlığı’nın sorumluluğunu da hatırlatmak zorundadırlar.

Bayanlar ayrıyeten çalışırken örgütlü olmak istiyorlar, sendikalı olmak istiyorlar. “Sendikalı olursak, daha güçlü oluruz” diyorlar. Bayanların bu talebi haklı mı? Haklı. Çalışıyor mu çalışıyor, üretiyor mu üretiyor… Birlikte çaba, birlikte çaba. O vakit örgütlü olmak her vakit güçlü olmayı mecburî kılıyor. Daha doğrusu daima örgütlü olan şahıslar, kümeler daha güçlü oluyorlar.

Bir diğer husus. Bayanlar diyorlar ki, “Sosyal devlet bizim Anayasa’mızda; madem Anayasa’da toplumsal devlet var, toplumsal devletin gereği neden yerine getirilmiyor? Çocuklarımız var, kreş olması lazım. İnanç içinde çocuklarımızı oraya bırakalım, sonra gidelim, çalışalım. Sonra gidelim, üretelim. Sonra gelelim, çocuklarımızı alalım, meskene dönelim.” Haklılar mı? Haklılar. Mahallî seçimlerde bütün belediye lideri arkadaşlarıma şu talimatı verdim: Seçildiğiniz beldede fakir mahallelerden başlayarak kreşler yapacaksınız. Anne, çocuğunu itimat içinde getirip kreşe teslim edecek. Böylelikle bayan kenti tanıyacak. Onun da huzur içinde alışverişe gitme hakkı var. Onun da bir sinemaya, bir tiyatroya, bir alışveriş merkezine gitme hakkı var. Onun da bir taziye ziyareti yapmaya hakkı var. Onun da bir misafirliğe gitme hakkı var. Onun da kenti görmeye, kentin parklarında, caddelerinde gezmeye arkadaşlarıyla birlikte hakkı var. O vakit o çocuğa toplumsal devletin her türlü garantiyi sağlaması lazım. Kanunların ve Anayasa’nın tanıdığı bu hak, yeteri kadar yerine getiriliyor mu? Getirilmiyor. O vakit toplumsal devlet vazifesini yapmıyor.

Pahalı arkadaşlarım; bayan konukevi yahut sığınma meskeni, maddedeki tarifiyle sığınma konutu, toplumsal devletin yapması gereken Anayasa’ya nazaran, kanunlara nazaran toplumsal devletin yapması gereken, yapılardan birisi bayan konukevi. Şiddete uğradığında, yalnız kaldığında bir biçimiyle toplumsal devletin ona kucak açması ve onun itimat içinde ömrünü sürdürebileceği bir yerin sağlanması lazım. Yasaya nazaran gerekiyor mu? Gerekiyor. Zarurî mu? Mecburî. Lakin bugün çok sayıda belediye bu misyonu yapmıyor. Bayanlar, şiddete uğradıklarında yahut meskenden ayrılmak zorunda kaldıklarında, gidecekleri yer bulamıyorlar. Toplumsal devletin bu misyonu yerine getirmesi lazım.
Bedelli arkadaşlarım; bakın 83 milyon nüfusumuz var. Ülkemizde bayan konukevi dediğimiz meskenlerin kapasitesi 3 bin 482; 10 bin bayana, bir kişilik yer var, 10 bin bayan… Bu vicdani midir? Hayır. Ahlaki midir? Hayır. Yasa çıkmış, gereğini yapın diyorsunuz, gereğini yapmıyorlar. Bunları anlatıyorum zira bu bahiste yüzlerce şikayet geliyor bizlere de, belediyelere de. Bizim belediyelerimiz yapıyorlar. Söylüyoruz, gerekirse kapasiteyi büyütün diyoruz. Onu da söz ediyoruz fakat büyük bir kahır var.

Alışılmış doğal olarak bayanlar kendilerine yönelik şiddetin sonlandırılmasını istiyorlar. Şiddet olmamalı bayana yönelik olarak. Yasalar var. Maddelerin gereğinin yapılması lazım. 6284 sayılı yasa var. Yasa pek hoş. Bayan şiddete uğradığında nelerin yapılması gerektiği orada yazılı lakin maalesef gereği yerine getirilmiyor.
Samsun’da şiddete uğrayan bayanın imajlarını emin olun sonuna kadar izleyemedim? O küçük kız çocuğu… Onun sağa sola nasıl kaçtığını, nasıl şaşkınlık içinde olaya baktığını; annesine uygulanan şiddet konusunda nasıl çaresiz kaldığını görüyorsunuz. İnsanın vicdanı kabul etmiyor. Toplumsal medyanın en büyük faydası bu, bir manzara Türkiye’yi salladı. Bu yapılır mı? Bir beşere bu yapılır mı? Bu türlü bir şiddet uygulanır mı? Hiçbir vicdanın kabul etmeyeceği bir olaydır bu. Hukukun gereğinin yerine getirilmesi lazım, kanunların gereğinin yerine getirilmesi lazım. Ne demek hakimin karşısına çıkınca, kravat takınca âlâ hal indirimi; ne demek uygun hal indirimi? Hâlâ bugün güvenliğinin sağlanmasını isteyen pek çok bayanın korktuğunu biliyoruz. Haberlerde bunları da izliyoruz. Bunun gereğinin de yapılması lazım bedelli arkadaşlar.

Bayanlar ne istiyorlar? Toplumsal cinsiyet eşitliği istiyorlar bayanlar, “biz bunu istiyoruz” diyorlar. Hiç tasa etmeyin, siz de takipçisi olacaksınız, biz de; fakat bizden çok siz takip edeceksiniz, bizden çok… Siz daha dirençli, daha kararlı yolunuza devam edeceksiniz. Biz, sizin sözcünüz olacağız. Size bütün yerleri açacağız. Varsa bütün meseleleri bir formuyla parlamentoda, parlamentonun dışında lisana getireceğiz. Hasebiyle siz gayret ettiğiniz sürece, o takviyesi vermek bizim misyonumuz olacak.

Toplumsal cinsiyet eşitliği, çok hoş. Bu hususta ta 2008 yılında çalışmalar yapılmış. Başbakanlığa bağlı Bayanın Statüsü Genel Müdürlüğü, Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Ulusal Aksiyon Planını hazırlamış 2008 yılında. Bunların hepsi tozlu raflarda kaldı. Yüksek Tahsil Kurumu, bu hususta çalışma yapıyor ve bütün üniversitelere gönderiyor, Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Tavır Evrakı hazırlıyor.

Bayanı ikinci sınıf gören bir anlayışı sonlandırmak zorundayız. Yeni kimi sayılar vereyim size kıymetli arkadaşlarım: Aile, Çalışma ve Toplumsal Güvenlik Bakanlığı 20 Şubat 2021’de yeni Türkiye’de Bayan Raporu yayınladı. 81 vilayet valisinden yalnızca 2’si bayan. Kaymakam adayları dahil, 1058 kaymakamdan yalnızca 50’si bayan. 215 bölge müdüründen yalnızca 9’u bayan. 2 bin 803 daire liderinden yalnızca 463’ü bayan. 180 genel müdürden yalnızca 14’ü bayan. 259 büyükelçiden yalnızca 65’i bayan. 86 başkonsolostan yalnızca 13’ü bayan. Bürokrasinin yüzde 88’i erkek, yüzde 12’si bayan. Bu tabloyu sizlerle birlikte değiştireceğiz, katiyetle değiştireceğiz.

Bayanlar natürel doğal olarak yoksulluk yaşamak istemiyorlar. Çalışmak, üretmek, kazanmak ve hakikaten de özgürce yaşamak istiyorlar, toplumsal devletin gereğinin yerine getirilmesini istiyorlar. Yoksulluğu bitirmenin yolu -özellikle bayan kardeşlerimin beni bu basamakta dikkatle dinlemelerini isterim- temel yolu, Aile Dayanakları Sigortasının kesinlikle çıkmasıdır. Aile Dayanakları Sigortasını çıkarma konusunda Türkiye Cumhuriyeti Devleti, 1971 yılında kelam vermiş. Kanun 102 sayılı kontrat, milletlerarası kontrat; kanun kabul tarihi 29 Temmuz 1971. Artık 2021 yılındayız; 50 yıl geçti, Aile Takviyeleri Sigortası çıkmadı. 306 bayan örgütüyle Zoom üzerinden görüşürken bu mevzuyu da anlattım. Bayanların, “Aile Takviyeleri Sigortasını istiyoruz, bu maddeyi niçin çıkarmıyorsunuz?” diye gördüğünüz her siyasetçiye bunu aktarmanızı istiyorum. Bu sigorta kolunun özelliği şu: Kişi yalnız da yaşayabilir, aile olarak da yaşayabilir, dul yaşayabilir, çocuklarıyla yaşayabilir. Hasebiyle her ailenin, her bireyin taban bir gelir garantisinin olması lazım. Minimum bir gelir teminatı… Hasebiyle Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nde yaşayan her birey, “ben aç kalmayacağım, ben konteynırlardan çöp toplamayacağım, yiyecek toplamayacağım, ben pazar artıklarını toplamayacağım” deme noktasına gelecek. Bu sigorta kısmının çıkması için biz bütün hazırlıklarımızı yaptık, yasa teklifimizi hazırladık, geçen devir parlamentoya verdik, tekrar parlamentoya veriyoruz. Bayan örgütlerinden bilhassa isteğim; Aile Dayanakları Sigortası konusunda çok daha güçlü olmaları, güçlü bir biçimde bunu seslendirmeleri, en büyük arzum bu, bunu yapın. O vakit hiçbir bayan gelip, “bana iş verin, ben mahvoldum, çoluk çocuğum aç” diyemeyecektir. İşi olmazsa, geliri yoksa, toplumsal devlet devreye girecek, Aile Dayanakları Sigortasından kendisine geçilebileceği aylık bağlanacaktır. Banka hesabına para yatacaktır. Bayan gidecektir, bankadan parasını her ay sistemli olarak çekecektir. Münasebetiyle onun fakir olup olmadığını da kimse bilmeyecektir. Yani sağ elin verdiğini, sol el görmeyecektir. Yani toplumsal devlet, kendi vatandaşına karşı nitekim de vazifesini yerine getirmiş olacaktır.

Biz bayanlar daha güçlü olsun diye, çalışsın diye, üretsin diye belediyelerimize şu talimatı da verdik; bayan kooperatiflerinin kurulmasına kesinlikle öncülük yapın, bayan kooperatiflerinin ürettikleri eserleri başta Ankara, İstanbul, İzmir, Aydın olmak üzere büyükşehir belediyelerinde biz bunların satışını gerçekleştirelim. Böylelikle bayan hem üretecek, hem kazanacak, hem kimseye de gidip, “benim gereksinimim var” demeyecek. Üretecek ve kazanacak ve güçlü olacak. Çalışmak, üretmek, kazanmak fevkalâde hoş bir şey. Caddede onurunuzla gezerseniz, başınız dik gezersiniz, kimseye muhtaç olmazsınız. Bu, farklı bir hoşluktur, farklı bir hürmettir. Bunu yaratmak toplumsal devletin temel vazifesidir. Bunu yarattığınız andan itibaren problemini büyük ölçüde çözmüş olursunuz.

Bir bakanın söylemi… Kaç bayan kardeşimiz bunu biliyor, bilmiyorum. Duyduğumda tüylerim diken diken oldu. Şöyle söylüyor: “Kadınlar çalışıyor diye işsizlik artıyor.” Allah aşkına bakar mısınız? Ve bu kişi Türkiye Cumhuriyeti Devletinde bakanlık yapıyor, 21’inci yüzyılda bakanlık yapıyor! Bayanlar çalışmazsa, işsizlik olmayacak. Ah şu bayanlar var ya… Çalışıyorlar; başlarına işsizlik belası çıktı. Bayanı insan olarak görmüyor, üreten kişi olarak görmüyor, ikinci sınıf vatandaş görüyor. Ne demek çalışmak, oturacaksın meskende. Bunu da bayanların asla unutmasını istemiyorum. Sandığa giderken bilhassa unutulmasını istemiyorum. Bu zihniyetin değişmesi lazım.

Bayanlar siyasette doğal olarak eşitlik istiyorlar. O denli ya, madem 83 milyonun yarısı erkek, yarısı bayan ve münasebetiyle -hatta bayanlar biraz daha fazla bildiğim kadarıyla- onlar da siyasette eşitlik istiyorlar. Neden eşitlik istiyorlar? Şayet bu ülkede kendisi gidip oy kullanma hakkına sahipse, milletvekilini, belediye liderini, belediye meclis üyesini, vilayet genel meclis üyesini seçme hakkına sahipse, e o vakit o bayan diyor ki: “Benim de hakkım var. Benim de seçilme hakkım var. Ben de seçilebilmeliyim lakin önüme konulan pürüzler var. Bu mahzurların kalkması lazım.” Bizde yüzde 30 cinsiyet kotası var. Bir kanun teklifi hazırladık. Bunun Siyasi Partiler Maddesine girmesi için, Siyasi Partiler Maddesine girsin ki, her siyasi parti mecburî olarak bunu uygulasın. Teklifi hazırladık, bayan örgütleri ile görüştük. Bayan örgütleri dediler ki: Niçin yüzde 30 yapıyorsunuz? Niçin yüzde 50 yapmıyorsunuz? Siz bu türlü istiyorsanız biz yüzde 50 yaparız dedik. Yüzde 50 olarak hazırladık.
Yüzde 50 cinsiyet kotası ancak alışılmış listenin sonlarında değil ve bayanlar ikinci bir şey daha istiyorlar. Fermuar sistemi olsun diyor bayanlar, hasebiyle eşitliği gerçek manada sağlayalım diyorlar. Bu mevzuda. Bayan milletvekillerimiz bir kanun teklifi hazırladılar. Dün 8 Mart Dünya İşçi Bayanlar Günü’nde, bayan milletvekillerimizle birlikte ben de bu teklifi imzaladım. Teklif Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı’na verildi.
Lakin o ortada yeni bir teklif geldi yeniden bayanlardan. Dediler ki: “8 Mart Dünya İşçi Bayanlar Günü ise, o gün neden tatil olmuyor? Bizim için tatil olsun.” Onu da sağladık.

Bu ne demek? Bayanlar demokrasi istiyor demek. Bayanlar hayatın her alanında eşit çalışmak ve çaba etmek istiyor. Hasebiyle şayet bayanın seçme ve seçilme hakkı varsa, önündeki mahzurların bir biçimiyle kaldırılması lazım. Bu bütün Siyasi Partiler Maddesine girdiği andan itibaren, sorun bizatihi büyük ölçüde çözülecektir ve her siyasi parti buna uymak zorunda kalacaktır.

Ayrıyeten bir şey daha tabir edeyim. Bayan Kollarımız bir uygulama yaptı. Türkiye’nin neresinde olursa olsun, rastgele bir bayan şiddete uğradığında yahut bir problemle karşılaştığında bir telefonumuz var; oraya çabucak telefon edebilir Türkiye’nin neresinde, ilçesinde, vilayetinde olursa olsun… Kimi barolarla da iş birliği yapıldı ve protokoller imzalandı. Bayanın karşılaştığı bütün meseleler, tüzel problemler ve ruhsal problemler hızla giderilebilecek. Bayan kolları bu hususta üstüne düşen vazifesi büyük bir çalışmayla, azim ve kararlılıkla yerine getirdi. Bu mevzuyu da özelikle bayan kardeşlerimin bilmesini isterim.

Kıymetli arkadaşlarım; bir diğer hususa geçelim. Yeterliydik fakat yeni bir mevzuya geçeceğiz. Evet. Bir şey daha: Küme başkanvekillerimiz var. Bayan milletvekillerimiz var. Bayan milletvekillerimiz muhakkak öteki partilerin bayan milletvekilleriyle oturup konuşsunlar. “Biz bunu yaptık, sizden de dayanak istiyoruz” desinler. Bizim küme başkanvekillerimiz öteki partilerin küme başkanvekilleriyle görsünler. Şayet nitekim İnsan Hakları Hareket Planı hazırladıysanız, şayet bunu hakikaten hayata geçirmek istiyorsanız, bunun bir göstergesi var. Gelin, daima birlikte bunu yapalım ve 306 bayan örgütüyle konuşurken, buradan 306 bayan örgütüne de seslenmek isterim: Bizim gösterdiğimiz eforları, parlamento içinde gösterdiğimiz eforları, parlamento dışında siz de gösterin. 306 bayan örgütü kendi içlerinde 5 kişi, 10 kişilik takımlar hazırlasınlar. Bütün partilerin küme başkanvekilleri ve bayan milletvekilleriyle konuşsunlar ve bu teklifin hayata geçmesine katkıda bulunsunlar. Bu çok kıymetli bir çalışma olacak, bizim siyaset tarihimizde değerli bir çalışma olacak, dünya siyaset tarihinde de bir birinci olacak. Münasebetiyle bu birincisi başardığımız andan itibaren, emin olun bu ülkeye gerçek manada demokrasiyi getireceğiz.
Evet, geçelim öbür bir bahse: Geçen kümede demiştim ki: Yüzde 90 maliyetle borçlanırsa bir devlet, sonu ne olur? Bununla ilgili açıklama yapacağım diye. Yüzde 90 maliyetle borçlanıyorsunuz. Bir hükümet elbette ki kendi ülkesinde borçlanır, pek çok ülkenin borçlandığı üzere. Ancak bir hükümet hem yurtiçi, hem yurtdışı borçlanma yapabilirse… Yurtdışından malum döviz üzerinden borçlanıyorsunuz, yurtiçinden malum Türk lirası ile borçlanıyorsunuz. Fakat bir hükümet kendi ülkesinde, kendi yurdunda, Türk lirası üzerinden de değil, altın yahut döviz üzerinden borçlanıyorsa, bunun ağır bir maliyeti var. İktisat literatüründe buna “ilk günah” deniliyor. Birinci günah… Birinci günah denmesinin temel nedeni de, kendi ülkesindeki parayla değil, resmi parayla değil, yabancı parayla yahut altında borçlanmak. Bununla borçlandığını andan itibaren, günahı işlemiş oluyorsunuz. Neden birinci günah? Zira bunun riski çok yüksek. Riski çok yüksek, anlatıyorum: Türkiye o denli bir noktaya geldi ki, kendi ülkesinde altınla, dövizle borçlanmak zorunda kaldı. Kendi ülkesinde, kendi vatandaşından Türk lirasıyla değil, yabancı parayla yahut altınla borçlanıyorsunuz.

27 Şubat 2019, altın sertifikası çıkardılar. Damat o vakit iktisadın başında. 27 Şubat 2019’da, yani altın sertifikasının çıktığı tarihte altının gramı 223 liraydı. Sertifikalar çıktı, parası olanlar aldı. Altın sertifikasının ödenme tarihi alışılmış 24 Şubat 2021. Ödenme tarihinde altının gramı 223 liradan, 414 liraya çıktı. Yüzde 85 artış var. İki yılda altında yüzde 85 artış var. Kim ödeyecek? Devlet ödeyecek. Onun üzerine bir de yüzde 4 faiz var, maliyet yüzde 90’a çıkıyor. Yüzde 90 ile bir devletin borçlanması ne demektir? Yüzde 90’la ve siz kendi ülkenizde, kendi vatandaşımızın Amerikan doları üzerinden, altın üzerinden borçlanıyorsunuz. Zira size güvenmiyorlar, iktidara güvenmiyorlar. Bankada dövizi var, onu bozmuyor. Türk lirası değil; güvendiği para yabancı para ve altına güveniyor. Altın üzerinden borçlanıyorsunuz, dünyanın faizini ödüyorsunuz; yüzde 90 maliyet. Pekala, öteki ülkeler eksi maliye, eksi faiz yahut yüzde bir yahut sıfır faizle borçlanıyorlar, biz yüzde 90 maliyetle borçlanıyoruz.

Soru şu: Bu parayı kim ödüyor? O denli ya, parayı kim ödeyecek? Hepimiz, hepimiz ödüyoruz. Elektrik düğmesine bastığınız andan itibaren vergi ödüyorsunuz, musluğu açtığınız andan itibaren vergi ödüyorsunuz, dolmuşa binerken vergi ödüyorsunuz, sakız alırken vergi ödüyorsunuz, çocuğun altına bez alırken vergi ödüyorsunuz, kefen bezi alırken vergi ödüyorsunuz… Kim için bu paralar, nereye gidiyor, toplanıyor? Nereye gidiyor bu paralar? Bir avuç beşere, bir avuç… Neden bir avuç insan diyorum, onu da söz edeyim kıymetli arkadaşlarım.
Hiç kimse yüzde 90 bir maliyetle borçlanmaz. Banka, asla borçlanmaz. Endüstrici, asla borçlanmaz. Esnaf, asla borçlanmaz. Emekli, mümkün değil. Memur, mümkün değil. Emekçi, mümkün değil. Kasap, mümkün değil. Apartman vazifelisi, hiç mümkün değil. Yüzde 90 maliyetle, Türkiye Cumhuriyeti Devleti borçlanıyor. Para nereye gitti ve nasıl ödendi? Örnek vereceğim: 2013 yılında kişi başına gelir, TÜİK’in sayısı yani Türkiye İstatistik Kurumu sayısı 12 bin 519 dolardı. 12 bin 519 dolar kişi başına gelir vardı. Ulusal geliri topluyorsunuz, nüfusa bölüyorsunuz, 12 bin 519 dolar.

Geldik 2019 yılına: Kişi başına gelir 12 bin 519 dolardan, 9 bin 42 dolara düşüyor. Her bir birey, Türkiye Cumhuriyeti’nde yaşayan her bir vatandaşın geliri 3 bin 477 dolar düşüyor. İşte düşen bu para, 3 bin 477 dolar, bu yüzde 90 maliyetle yaptığımız borçlanmanın işverenlerine gidiyor, tefecilerine gidiyor. Her bir bireyin yüklendiği para bu.

Soru şu: Bu türlü bir devlet idaresi olur mu? Bu kadar yükü vatandaş çeker mi? Buradan bütün vatandaşlarımı, Ak Parti’ye oy veren kardeşlerime, Milliyetçi Hareket Partisi’ne oy veren kardeşlerime bilhassa seslenmek isterim: Elinizi vicdanınıza koyun. Bu söylediğim sayıları bana inanmıyorsanız girerseniz, Hazine’nin sayıların oradan alırsınız. Türkiye İstatistik Kurumunun sayıları var, oradan alırsınız. Bu bahiste yayın yapan çok sayıda akademisyen var, onların makalelerine bakabilirsiniz. Oy verdiğiniz ve tek başına 19 yıldır iktidar yaptığınız bir siyasi parti, bir siyasi parti. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının sırtına yüzde 90 maliyetli bir yük getiriyorsa, bu yük nereye kadar çekilir? Ve biz bu yükü çekmek zorunda mıyız? Yoksa sandığa gidip bu yükü bizim sırtımızda koyanlara ders mi vereceğiz?

Patates üreticisi, bakın alın teri patatesi üretti. Satamıyor, soğan satamıyor. Her alanda sorun var, her alanda. 19 yıldır ülkeyi yöneten bir siyasi parti, işsizlik yaratıyor, 19 yılın sonunda işsizlik yaratıyor. 10 milyonu aşkın işsizimiz var. Üretimden koparıldı Türkiye. Allah’ın müsaadesiyle iktidar olduğumuzda göreceksiniz, Türkiye’nin her karışı bereketli olacak, her karışı, her karışı…

En temel uğraş alanımız işsizlik olacak. Herkesin işi gücü olacak, herkesin. Herkes üretecek, herkes alın teri dökecek ve herkes kazanacak. Politikler değil, saray değil, sarayın beslemeleri değil, Londra’daki tefeciler değil, bu milletin sırtına yüzde 90 maliyeti yükleyenler değil, biz kazanacağız, birlikte kazanacağız, birlikte çaba edeceğiz; kadınıyla erkeğiyle birlikte yapacağız.

Tarlada, Karadeniz’de kadınıyla erkeğiyle uğraş ederler, kente gelince “yok efendim bayan çalışmaz.” Niçin çalışmasın? Niçin öğretmesin? Bunları değiştireceğiz. Yeni bir anlayışı, ahlaklı bir anlayışı, adalete dayanan bir anlayışı, beşere hürmet gösteren bir anlayışı, kadın-erkek ayırmadan, herkese eşit görerek bu anlayışı Türkiye’ye hâkim kılmak zorundayız. Bunu yaptığımız vakit, Türkiye büyüyecektir. O vakit, Türkiye güçlü olacaktır. O vakit birilerinin avucuna bakmayacaktır. Birileri sanki ne söyledi diye kulak kabartmayacaktır. Sanki şunu mu söyledi, bunu mu söyledi, niçin telefon açtı, niçin açmadı? Bu türlü bir arayış içinde olmayacaktır. Devleti yönetenler, onurlu beşerler olacaktır. Devleti yönetenler ceplerini değil, vatandaşın cebini dolduracaklardır. Bunu yapacağız.

Efendim konuşmayı bitirirken, keyifle bitirelim isterseniz. Erdoğan eline almış mikrofonu prompterdan kopmuş, prompter yok, çıkmış sahnenin önüne konuşuyor. Doğal kimden bahsedecek? Doğal olarak benden bahsedecek. Erdoğan: “Ey ana muhalefet partisinin başındaki adamcağız.” E buyur. “Sen ne vakitten beri şu anda devletin aşıları parayla sattığını söylüyorsun?” Hiç o denli bir şey söylemedim lakin nereden duydu onu da anlayamadım.

Devam ediyor: “Bu ne utanmazlıktır, ne vurdumduymazlıktır…” Palavra söyleyenler utanırlar. Ben palavra söylemedim, asla o denli bir laf da etmedim. Düşünün, bu kişi devleti yönetiyor. Devam ediyor: “Sen diyor vatandaş Kemal diye söylüyordun. Sıra bana gelirse gidip aşımı yapacağım, sıram gelirse aşı olacağım diyordum. Neden gidip aşı oldun?” Sıram geldi de onun için gidip aşı oldum.

Kaynak CHP Basın Ünitesi
Hibya Haber Ajansı

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu